خطر شعر

admin — Sat, 24 Jan 2009 12:13:43 +0000

عنوان: خطر شعر

پدیدآورنده: پرهام شهرجردی

چاپ دوم: ۱۳۸۷

خطر شعر متنی‌ست که با تارهای شعر، پود می‌شود، طرح می‌دهد. خطر شعر زبان و شیوه‌ی «علمِ ادبیات» و «ادبیاتِ علمی» را مخدوش می‌کند: شیوه‌ای از پیش تعیین شده یا تعریفی از ماضی بازآمده نیست که این‌جا نوشتن کند. خطر شعر بی صبرانه به تاویل متوسل نمی‌شود، بل‌که در شعر صبورانه انتظار می‌کشد، خود را به روی شعر می‌گشاید، شعر را در متنِ خود باز می‌کند، و دستِ آخر، شعر را، خودش را، و شعرِ گشوده در خودش را، بازمی‌گذارد. پس با هر شعر، رفتاری می‌کند از جنس باز، از نوعِ گوش. خطر شعر در سه زبان باز می‌کند. در این‌جا هر زبانی به دنبالِ گشایش‌های خودش خطر می‌کند: هیچ زبانی در پیِ ترجمانِ آن متنِ دیگر نیست، سه متنی که از هم مستقل‌اند و در خودشان تجربه‌ی باز شدن را بازی می‌کنند. خطر شعر سه بار نوشته می‌شود، سه متنی که تنها شباهت‌شان در شبیه نابودنشان خلاصه می‌شود. و جمله‌گی پایاپای پایه‌های ادبیاتی‌ست که می‌آید. پس این سه‌گانه‌ی بیگانه خطر شود که خطر کند که به خطر بیاندازد.